"Ланс" собиқ мураббийи: "Абдуқодир худди йиртқичдек — ақл бовар қилмас даражада кучли"

"Ланс"даги биринчи мавсумим бошланишидан олдин мураббийлар штаби ва клуб раҳбарияти билан учрашганман. Улар менга: "Бизда бир нечта футболчилар бор, улар орасида Ҳусанов ҳам бор. У жамоамизда ҳали тўлиқ бир йил ҳам ўйнамаган ва биз унга нисбатан ҳали тўлиқ ишонч ҳосил қилмаганмиз. Уни ижарага бериш варианти ҳам бор. Бундан ташқари, у терма жамоаси билан Олимпиадага боради, шу сабабли мавсумолди тайёргарлик ва ўртоқлик ўйинларини ўтказиб юборади. У бор-йўғи 200 мингга тушган, шунинг учун бу катта муаммо бўлмайди", дейишди.

Шунда улар мендан унга бир назар ташлаб кўришимни сўрашди. Мен эса: "Хўп, бу масалага кейинроқ қайтамиз", деб жавоб бердим.

Ҳусанов Олимпиададан қайтиб келди. Ҳозир айтмоқчи бўлганларим унинг "Сити"да ўйнаётгани учун эмас. Биринчи машғулотда биз доира бўлиб қизишиш машқларини бажараётгандик, паслар алмашдик. Биласизми, яхши футболчилар тўп узатганда ёки унга зарба берганда, тўп бошқача овоз чиқаради. Буни бошқалардан фарқини дарҳол ҳис қиласиз. Овоз оғир, кучли ва ишончли бўлади.

Акам-укаларим ҳам ўша пайт машғулотда ёнимда эди. Абдуқодирни биринчи марта кўрганимизда, ҳаммамиз бир-биримизга қараб қўйдик. Ўша заҳоти бизда ўзига хос футболчи борлигини тушундим.

У худди йиртқичдек — ақл бовар қилмас даражада кучли".