Александр Усик: "Болаликдаги орзуим амалга ошди — профессионал футбол клубида ўйнаяпман"

"Эмоцияларим шунчаки, даҳшатли даражада. Майдонга чиққанда бир жуфт бўламиз. Кимдир шеригимизни итариб юборса, унга: "Ҳой, сен бу ерда эҳтиётсизлик қиляпсан", - дейман. Ҳаммаси ажойиб. Жамоадагилардан жуда ҳам миннатдорман, улар мени анча илиқ кутиб олишди. Мен жуда яхши инсонлар билан дўстлашдим.

Калитвинсев, Буткевичга келишув учун каттакон раҳмат айтмоқчиман. Бошида жамоа билан муносабатим қандай кечади деган савол бор эди. Аммо, ҳаммаси зўр. Йигитларга катта раҳмат. Жуда эмоцияга бой бўлди. Футбол билан шунчаки шуғулланиб юрган пайтларимда, профессионал футбол жамоасида тўп тепишни орзу қилардим.

Шундай бўлдики, мен спортнинг ажойиб тури бўлмиш боксга кириб келдим. Ҳозир эса болаликдаги 35 йиллик орзуимга — профессионал футбол клубида тўп тепишга эришдим. "Полесье" бу — куч.

- Бутсаларингиз ўлчами неччи? Ва бу ўлчамдаги бутсаларни қаердан топдингиз?

- Дўконда. Менда икки жуфт бор. Бўш вақтимда Банниковда йигитлар билан озгина ўйнаб тураман. Айтишганидек, фахрийлар билан, лекин жуда ҳам кучли улар. Бундан ташқари, дўкондан ҳам бутси сотиб олдим, ўлчами 45,5, шекилли.

- Майдонга қачон тушишингизни билармидингиз?

- Менимча, 20 дақиқага яқин ўйнадим. Калитвинсев билан гаплашганим ёдимда эди. Мен: "Йўқ, мен нима бўлишини кўришим керак", — деб айтгандим. Ўз спортимда анча яхшироқман. Футболни тушунаман, уни ўйнай оламан, аммо профессионаллар билан майдонга тушиш бироз бошқача. Қайси позицияда ўйнай олишимни кузатдим.

Ўша пайтда деярли тушуниб етдим. Бироз тезлик етишмаяпти. Жарима зарбасини тепишни ўйладим. Худога шукур, ғалаба қозондик.

- Сизни яна "Winter Cup" ўйинларида кўрамизми?

- Хўш, эшитинг, мен ҳозир сизга жамоам сирларини айтиб бераман. Ва кейин ҳаммаси қўлдан кетади. Ҳаммаси интригаку.

- Кейинги жангингиз санаси каби...

- Тўғри, - деди Усик.